انگشتانم جوانه میزنند. گویی روزها در گورم سپرده اند. ریشه ی درختان در استخوان هایم پیچیده و شیره ی زندگیشان را از قوت جانم میمکند.چشمانم.که حالا از خاک پر شده اند به رینگ بکسی ک زندگی بود ابلهانه مینگرند. گویی سکوت سنگینی در ان حاکم است.

---

چشمانت کجا را میپایند؟دیگر کسی نمانده.دیگر کسی برایمان دل نمیسوزاند.به انزال های نارس روح های بی پناهمان سوگند.دیگر کسی نمانده است.جز همین تکه پوسیده استخان های سگی ولگرد.پینک فلوید.لطفا خفه شو....ستاره ای در اسمان داشتم.که سیاه چاله ها ب